Jumanji: Przygoda w dżungli (2017) Po Polsku Online Cały Film Cda Kinomaniak

Jumanji: Przygoda w dżungli (2017) Po Polsku Online Cały Film Cda Kinomaniak! Film dostępny również do pobrania! Tylko tutaj możecie państwo obejrzeć cały film!

Po ponad dwudziestu latach kino znów zabiera nas do magicznej gry Jumanji. W filmie z 1995 roku medium wprowadzającym dwójkę dzieci do fantastycznej dżungli była planszówka, w „Jumanji: Przygoda w dżungli” jest nim gra wideo z lat 90.

Zakurzona konsola przenosi do magicznego świata czwórkę nastolatków – dwóch chłopaków i dwie dziewczyny. W podzielonym na wrogie plemiona, silnie zhierarchizowanym świecie amerykańskiego liceum każde z nich reprezentuje inną pozycję: niezdarnego nerda, cichej outsiderki, szkolnej gwiazdki, czy popularnego futbolisty. W świecie gry tę hierarchię radykalnie burzą przyznane bohaterom awatary. Gwiazda futbolu zmienia się w fizycznie niepozorną postać komiczną, nerd w atletycznego lidera, cicha dziewczyna w seksowną zabójczynię, a popularna szkolna piękność w korpulentnego, łysiejącego naukowca.

Twórcom nowego „Jumanji” całkiem udanie wychodzi łączenie konwencji filmu licealnego z motywami kina nowej przygody. Kłopotliwe relacje młodych ludzi z ich nowymi ciałami-awatarami są bardzo zgrabną metaforą niepokojów okresu dojrzewania, hormonalnych zmian i budzącej się płciowości. Klasą samą dla siebie jest Jack Black grający popularną, atrakcyjną dziewczynę, uwięzioną w ciele faceta w średnim wieku z brzuszkiem. Jego rola nie tylko jest błyskotliwym komicznym popisem, wprowadza także do filmu bardzo nieoczywistą genderową dynamikę.

Humor i kreacje aktorskie są najmocniejszą stroną filmu. Trochę rozczarowuje za to warstwa fantastyczno-przygodowa. Świat Jumanji wydaje się bardzo płaski, słabo wymyślony, zbyt mało w nim atrakcji, ukrytych zakątków, niespodzianek. Bohaterowie pokonują dość oczywistą drogę, kończącą się oczywistym w kinie młodzieżowym morałem: trzeba zaakceptować siebie, nauczyć się czerpać siłę z własnych słabości, wierzyć w przyjaźń i pracę zespołową. Nie można za to bać się życia, bo okazje uciekają nam szybciej, niż myślimy. Wszystko ładnie, wszystko słusznie, ale jak na mój gust ta pedagogika podawana jest w „Jumanji” trochę zbyt łopatologicznie.

Przy tym proces dojrzewania bohaterów odbywa się w filmie jakby zbyt łatwo. Mimo kilku problemów po drodze wszystko ostatecznie dobrze się kończy. Świat fantazji, z jej przygodą, niebezpieczeństwem i grozą pozostaje oddzielony od świata realnego – amerykańskiego przedmieścia spełnionej klasy średniej. Bardziej podobało mi się to, jak do tych spraw podchodził film z roku 1995. Tam o wiele więcej było autentycznej grozy. Dojrzewanie przedstawione zostało jako seria naprawdę traumatycznych, poważnych prób. Zagrożenie, narastające wraz z rytmem plemiennych bębnów, nie było czymś zamkniętym w pamięci konsoli, wkraczało do naszego świata, wywracając go do góry nogami.

Nie mogę też zupełnie zrozumieć decyzji polskiego dystrybutora o zmasakrowaniu filmu polską wersją językową. Dubbing sprawdza się mniej więcej w jednym wypadku na 100. To nie jest ten przypadek. Zwłaszcza w początkowych scenach podłożone głosy polskich aktorów brzmią fatalnie, do czego przyczynia się też pewnie bardzo niezgrabne tłumaczenie dialogów.

Po co w ogóle robić dubbing w tym filmie? To kino dla dzieci i młodzieży, ale raczej dla widza na tyle dojrzałego, by był sobie w stanie sam przeczytać napisy. To nie animacja dla przedszkolaków. Za dubbing ocenę trzeba obniżyć przynajmniej o gwiazdkę. Przy wszystkich wadach dzieła można się przy nim dobrze bawić, ale z tym dubbingiem naprawdę o to nie łatwo. Polecam poczekać aż w jakimś VOD będzie wersja z oryginalną ścieżką dźwiękową.

Dodaj komentarz

Komentarz
Imie*
E-Mail*
Strona internetowa*